دگر آن شبست امشب که ز پی سحر ندارد

من و باز آن دعاها که یکی اثر ندارد

جانان من سفر کرد با او برفت جانم        باز‌آمدن از ایشان پیداست آن من کو...

حیف بود مردن بی عاشق

تا نفسی داری و نفسی بکوش...

نظری کن که به جان آمدم از دلتنگی             گذری کن که خیالی شدم از تنهایی

      گفته بودی که بیایم چو به جان آیی تو           من به جان آمدم، اینک تو چرا می‌نایی؟!