مکنید دردمندان گله از شب جدایی!
که من این صباح روشن ز شب سیاه دارم‌..

 

با دل گفتم چگونه‌ای؟ داد جواب:                 من بر سر آتـش و تو سر بر سر آب

ناخورده ز وصل دوست یک جام شراب            افتاده چنین که بینی ام: مست و خراب!

    

اگرچه هیچ گل مرده دوباره زنده نشد، اما

بهار در گل شیپوری مدام گرم دمیدن بود

‎شهر خاموش من! آن روح بهارانت کو؟
‎شور و شیدایی انبوه هزارانت کو؟